USA Trip

Dzień dobry Chicago!

Całą noc z małą przerwą zajęło nam by dotrzeć z Badlands do Chicago. Zaniepokoił nas fakt, iż wyświetliła się kontrolka ze zbyt niskim ciśnieniem w jednym z kół. Zajechaliśmy więc na najbliższą stację i dopompowaliśmy wszystkie koła. Kontrolka na szczęście zgasła Po drodze przejechaliśmy stany Minnesota oraz Wisconsin i ku naszemu zaskoczeniu dopiero po przekroczeniu granicy stanu Illinois zapłaciliśmy pierwszą opłatę za autostradę. Na całej naszej przebytej do tej pory trasie nigdzie nie zapłaciliśmy nawet centa za przejazd jakąkolwiek drogą oprócz mostu Golden Gate w San Francisco, ale to się nie liczy, gdyż mandat za przejazd bez EZ Passa pewnie przyjdzie dopiero za miesiąc.

Droga dojazdowa do Chicago była w opłakanym stanie, a i tak musieliśmy płacić na bramkach. Trochę poczuliśmy się jak w Polsce Wszystko było w przebudowie, a na dodatek wszędzie tylko widzieliśmy znaki z ograniczeniem prędkości do 40 mil na godzinę. Z innych znaków z kolei odczytaliśmy, że przekroczenie tej prędkości karane jest grzywną minimum 275 dolarów i jest ona sprawdzana zarówno przez radiowozy naszpikowane techniką, fotoradary jak i helikoptery krążące nad nami. Dostosowaliśmy się więc do obowiązujących tam przepisów dzięki czemu mieliśmy więcej czasu by obserwować powoli pojawiającą się na horyzoncie panoramę “Wietrznego miasta”, gdyż takim właśnie mianem określa się Chicago.

Wszyscy byli zachwyceni, a najbardziej Michał, Dusia i Wojtek, którym oczy się swieciły na widok architektonicznych cudów, które mijaliśmy po drodze. Zaparkowaliśmy auto w samym centrum miasta przy ulicy South Wells Street zaraz obok Głównego Departamentu Straży Pożarnej, skąd mieliśmy zaledwie kilka kroków do najwyższego budynku w mieście. Mowa tutaj o Willis Tower czyli dawnej Sears Tower, która posiada 108 kondygnacji, a łączna wysokość budynku wynosi 527,3 m. Postanowiliśmy więc zacząć od tego właśnie miejsca i wjechać na 103 piętro, czyli tak zwany Skydeck. Zamontowane są tam wystające poza obszar wieżowca szklane balkony, na które można wejść i bezpiecznie przejść się 412 metrów nad ulicami Chicago. Początkowe wrażenie jest bardzo dziwne, aż strach postawić pierwszy krok, ale po upewnieniu się, że podłoże jest stabilne można śmiało wchodzić dalej. Zarówno z balkonów, jak i pozostałej części piętra roztacza się imponujący widok na całe miasto oraz na Jezioro Michigan, które jest największym słodkowodnym jeziorem USA i trzecim co do wielkości w kompleksie pięciu Wielkich Jezior Ameryki Północnej. Gdy już wystarczająco napatrzeliśmy się z tak wysoka na miasto zjechaliśmy windą na dół i udaliśmy się w stronę Millenium Park.

Park Milenijny usytuowany jest nad samym brzegiem Jeziora Michigan, więc musieliśmy przedreptać 8 przecznic by tam dotrzeć. Po drodze mijaliśmy kolejne atrakcje: tak zwaną Pętlę (The Loop), czyli zamkniętą linię kolei nadziemnej, znak końca drogi Route 66 oraz The Art Institute of Chicago. Zwiedzanie parku zaczęliśmy od Crown Fountain, która składa się z dwóch ogromnych wież, po których w lecie spływa woda tworząc w ten sposób wręcz idealne miejsce, w którym można się schodzić w gorące dni. Wieże posiadają wbudowane ekrany, na których co jakiś czas wyświetlane są twarze mieszkańców Chicago, a z miejsc gdzie pojawiją się usta wydobywa się mocny strumień wody plujący na wszystkich chcących się nieco zmoczyć. Dodatkowy komfort w takim upale zapewnia świeża bryza wiejąca znad jeziora. Widać, iż nieodłącznym i najważniejszym elementem stwarzającym ten niepowtarzalny klimat są wiecznie uśmiechnięci ludzie, którzy grają w szachy, jeżdża na rolkach, grają w piłkę, opalają się i zwiedzają to piękne miasto. Idąc dalej przed siebie, podekscytowani szukamy “fasolki”. Jest i ona, ni stąd ni zowąd wyłania się nam z krzaków błyszcząc z daleka i odbijając promienie Słońca. The Cloud Gate, gdyż tak właściwie nazywa się ta stalowa rzeźba, której twórcą jest Anish Kapoor, wykonana jest ze 168 płyt ze stali nierdzewnej, które zostały odpowiednio uformowane i zespawane ze sobą, a następnie wypolerowane, tak by nie było widać łączeń. Jej wymiary to 10 x 20 x 13 metrów, a waży równe 100 ton. Jest ona umiejscowiona w centralnym punkcie placu AT&T Plaza, który swą nazwę zawdzięcza jednej z najbardziej znanych firm telekomunikacyjnych w Stanach – AT&T, która za prawa do jego nazwy zapłaciła, aż 3 miliony dolarów. Chyba przez dobre pół godziny lataliśmy z aparatmi dookoła, by uzyskać jak najlepsze ujęcia naszych odbić w tej wielkiej lustrzanej fasoli, którą tak nazwali spontanicznie mieszkańcy Chicago. Spojrzeliśmy na zegarki i okazało się, że jest już godzina 15:00, skierowaliśmy się zatem w stronę parkingu by dalej pojechać do motelu, w którym mieliśmy zarezerwowany pokój. Okazało się, że w pokoju brakuje dostawki, za którą zapłaciliśmy. Zapytaliśmy więc na recepcji czy możemy prosić, by ktoś nam ją dostarczył. Przemiła recepcjonistka nie chciała szukać pomocnika, który i tak ledwo znał kilka słów po angielsku i zaproponowała nam w zamian większy pokój z rozkładanym tapczanem. Dzięki temu zza okien zniknęła nam brzydka stacja benzynowa i pojawił się widok na ulicę West Belmont Avenue, która prowadzi wprost do polskiej dzielnicy Jackowo. Wymyśliliśmy, że wieczorem tam pojedziemy i zjemy wreszcie jakieś przysmaki z polskiej kuchni. Jednak, po szybkim sprawdzeniu kilku polskich restauracji dowiedzieliśmy się, iż w poniedziałki większość z nich jest zamknięta. Zmieniliśmy więc plany i za punkt wieczornej uczty wybraliśmy Hard Rock Cafe. Jedno z nas nie mogło pić alkoholu więc losowaliśmy patyczki do uszu. Jeden z nich nie miał wacika na czubku i trafił na niego Wojtek.

Zrobiliśmy sobie po drineczku i gdy wybiła godzina 21:00 albo nawet było kilka minut po, ruszyliśmy na miasto. Oczywiście pojechaliśmy ulicą Belmont, na której co rusz pojawiały się polskie napisy: “Mówimy po polsku”, “Polski Hardware” czy “Transformatory do Polski” . Po kilku minutach jazdy wśród oświetlonych neonami budynków byliśmy już na miejscu, lecz niestety nigdzie w pobliżu HRC nie było miejsc do parkowania. Krążąc tak w koło wypatrzyliśmy stację BP, na której mogli parkować jedynie klienci. Weszliśmy więc do środka i zakupiliśmy 3 batony by być fair Przeszliśmy na drugą stronę ulicy do pobliskiego McDonalda. Dość nietypowego, na co wskazywała również jego nazwa – The Rock N Roll McDonald’s – gdyż znajduje się tam wystawa poświęcona latom świetności Rock & Roll’a. Można tam zobaczyć między innymi gitarę Elvisa Presley’a i jego płyty, podobizny członków zespołu The Beatles ułożone w ten sam sposób jak na okładce albumu Abbey Road oraz Corvettę Peggy Sue z 1959 roku.

W Hard Rock’u zakupiłem kolejną szklankę do kolekcji po czym udaliśmy się do stolika. Zanim jednak złożyliśmy zamówienie Wojtek, Dagmara i Michał postanowili zrobić mi prezent w ramach podziękowania za zaplanowanie naszej wyprawy i złożyli się dla mnie na Hard Rock’owy zestaw do pokera, który od dłuższego czasu chodził mi po głowie. Uśmiechnięta kelnerka przyjęła od nas zamówienie i już po kilku minutach na naszym stole zaczęły się pojawiać same przysmaki: grzaneczki Santa Fe, wędzone na orzechach skrzydełka kurczaka, cebulowe krążki, połówki ziemniaków w mundurkach z masłem i zieloną cebulką, kruche kawałki kurczaka w panierce z miksem sosów w tym guacamole oraz świeże chipsy kukurydziane, posypane serem monterey jack oraz cheddar i podawane z czerwoną fasolą, śmietaną, pokrojoną zieloną cebulą, papryczką jalapeños i sosem salsa. Michaś dobrał sobie do tego swoje ulubione piwko Leffe, ja wziąłem Budweissera, Marzenka jakiś kolorowy drink, Daga kawę z bitą śmietaną, a Wojtek Coca-Colę. W bardzo miłej atmosferze minęła nam reszta wieczoru i niestety o 23:00 zostaliśmy poproszenie o opuszczenie lokalu, gdyż już wszystko zamykali. Nic nam więcej nie pozostało jak wrócić do hotelu – znowu przez Jackowo – i przygotować się na kolejny dzień pełen wrażeń. Tym razem będzie coś dla naszych architektów i fanów czterech kółek.

Witajcie… witajcie!

Tym razem nie spaliśmy całą noc. Kto nie spał, ten nie spał Najpierw połowę trasy przejechała Marzenka z Michałem, a następnie ja z Wojtkiem opanowaliśmy przednie siedzenia, by reszta w tym czasie mogła smacznie spać i wypoczywać. Pewnie nic Wam wcześniej nie wspominałem, ale prowadzimy system zmianowy, a mianowicie każdy kierowca jedzie z pilotem, który w razie jakichkolwiek problemów – głównie senności – jest w stanie go zmienić.

Jadąc kolejno przez miasta Cody, Buffalo, Gillette dotarliśmy około godziny 5:30 do miasteczka Moorcroft, gdzie zatankowaliśmy do pełna i posililiśmy się pysznymi pierożkami z farszem fasolowym oraz kawą. W tym też miejscu odbiliśmy z międzystanowej drogi 90 kierując się 35km na północ, gdzie znajduje się Devils Tower. Jest to komin wulkaniczny o wysokości 386 metrów licząc od jego podstawy. Posłużył on za lądowisko dla statków kosmicznych w filmie Stevena Spilberga pt. “Bliskie spotkania trzeciego stopnia”. Próbowaliśmy z Wojtkiem obudzić resztę ekipy by mogli zobaczyć ten niezwykły twór natury lecz spali jak zabici. Wykonaliśmy więc kilka zdjęć z bliska i z daleka i wróciliśmy do drogi numer 90 by podążyć dalej na zachód w kierunku stanu Dakota Południowa.

Około godziny 8:30 dojechaliśmy do miasta Custer, gdzie wbiliśmy na jeden z kempingów i na wkręta skorzystaliśmy z pryszniców i toalety. Zrobiliśmy również kolejne pranie, uporządkowaliśmy graty w samochodzie, zjedliśmy śniadanie na świeżym powietrzu i skontaktowaliśmy się z naszymi rodzinami by potwierdzić, że dobrze się czujemy i wszystko jest w jak najlepszym porządku. Po kilku godzinach zasłużonego odpoczynku wyruszyliśmy w dalszą drogę.

Daleko w sumie nie zajechaliśmy, gdyż kolejna atrakcja była oddalona zaledwie 14km od kempingu. Mowa tutaj o Crazy Horse Memorial czyli Pomniku Szalonego Konia, który był wodzem plemienia Dakotów Oglala. Prace nad rzeźbą rozpoczął w 1948 r., na zaproszenie krewnego Szalonego Konia, wodza Dakotów Henry’ego Standing Beara, rzeźbiarz polskiego pochodzenia, Korczak Ziółkowski. Dziś prace te kontynuuje jego rodzina. Gdy zostanie ukończony, będzie największym na świecie pomnikiem. Rzeźba będzie miała 195 m długości i 172 m wysokości. Sama głowa, której wykuwanie zakończono w 1998 roku, ma 25 m wysokości. Dla porównania, znajdujące się 15 km na północny wschód głowy prezydentów wykute w zboczu Mount Rushmore mają wysokość 18 m. Projekt do 2007 roku kosztował łacznie 17 milionów USD, a pieniądze na ten cel zostały zebrane bez dofinansowania ze strony rządu czy jakiejkolwiek innej instytucji państwowej.

Na początku udaliśmy się do małego kina, aby obejrzeć film prezentujący historię powstawania rzeźby, a po seansie pozwoliliśmy sobie na zwiedzanie całego obiektu. Najpierw zaliczyliśmy sklepiki z pamiątkami, a następnie wyszliśmy na zewnątrz gdzie można było obejrzeć prawdziwych Indian prezentujących swój taniec. Z tarasu można również podziwiać oddaloną o jakiś kilometr rzeźbę i niestety ten widok musiał nam wystarczyć, gdyż był to najbliżej położony, niepłatny punkt widokowy. Oczywiście za kolejne 4$ od osoby można podjechać autobusem pod samą rzeźbę, lecz my stwierdziliśmy, że mamy przed sobą jeszcze inne atrakcje, na które również musi nam starczyć pieniędzy.

Tak więc pojechaliśmy dalej w kierunku wcześniej już wspomnianej góry Mount Rushmore, w której to Gutzon Borglum przy pomocy 400 robotników i rzeźbiarzy, wykuł głowy czterech prezydentów Stanów Zjednoczonych: (od lewej) George Washington (początek budowy 1930), Thomas Jefferson (1936), Theodore Roosevelt (1939) oraz Abraham Lincoln (1937). Każde popiersie ma wysokość około 18 metrów. Prace nad tym przedsięwzięciem prowadzone były w latach 1927–1941, a jednym z pomocników, który również brał udział w tym projekcie był wspomniany wyżej Korczak Ziółkowski.

Wiedzieliśmy, że mamy jeszcze długą drogę przed sobą więc sprawnie obejrzeliśmy ogromną rzeźbę i wróciliśmy na parking. Michał poprosił mnie o kolejne współrzędne więc poinstruowałem go, że jedziemy do Badlands. Wybrałem drogę 16A czyli tak zwaną Iron Mountain Road, ze względu na roztaczające się z niej piękne widoki. Droga w niektórych miejscach jest bardzo wąska i kręta dlatego trzeba wykazać się wzmożoną ostrożnością i najlepiej powstrzymać się od wyprzedzania. Te wszystkie serpentyny i ślimaki sprawiły, że zrobiłem się senny i nawet nie wiem, w którym momencie zasnąłem.

Niestety nawigacja wyprowadziła nas w pole i dotarliśmy do południowej bramy parku, a mieliśmy przejechać obok Rapid City i wjechać do parku od północy. Szybko naprawiliśmy błąd i mijając po drodze kilka opuszczonych miasteczek wróciliśmy na właściwą trasę. Co prawda straciliśmy godzinę czasu i dodatkowo z powodu zmęczenia musieliśmy zrezygnować z wycieczki po szlakach Badlands, ale znajdując się w samym centrum parku mogliśmy zaobserwować jego niezwykły krajobraz, który jest wprost księżycowy. Ziemia jest tutaj bardzo spękana, a wapienne oraz piaskowe skały, które rozsiane są wokół przybierają niesamowite kształty: wieżyczek, wąwozów lub stożków. Indianie z plemienia Siuksów nadali temu terenowi nazwę „Maco Sica”, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „złe ziemie”. Niedaleko parku położone jest miasteczko Wounded Knee, w którym to miała miejsce jedna z najbardziej okrutnych masakr Indian w Stanach Zjednoczonych. Żołnierze amerykańscy 29 grudnia 1890 roku zamordowali kilkuset nieuzbrojonych Siuksów – mężczyzn, kobiet i dzieci. W Badlands również zjedliśmy obiad, na który przyszło nam czekać około 45 minut. Najdłużej czekałem właśnie ja, gdyż zamówiłem spaghetti. Myślałem, że czas oczekiwania wynagrodzi mi jakość jedzenia lecz niestety i w tej kwestii się zawiodłem – makaron był rozgotowany i smakował jak woda z mąką. No nic w samochodzie czekają na mnie parówki

Wyjeżdżając z Badlands wprowadziliśmy do nawigacji kolejne miejsce, a mianowicie Chicago, od którego oddzielało nas niecałe 1400km i 13 godzin jazdy. Zdecydowanie ten odcinek jest najdłuższym dystansem dziennym jaki przyszło nam pokonać do tej pory. Tak więc dobranoc wszystkim i do zobaczenia w Chicago

Serwus!

Serdeczne pozdrowienia z parku Yellowstone!

To już 19 wiadomość z zapisków pokładowych czyli od dnia wylotu z Polski minęło już 456 godzin co równa się 27360 minutom spędzonym razem w samochodzie, w tych samych pokojach hotelowych, wspólnym namiocie, przy jednym stole i na tym samym szlaku. To cudownie, że żyjemy!

Komputer pokładowy naszego wehikułu przygód wyświetlił, że prowadzimy go ponad 120 godzin, jednocześnie przemierzając ponad 5 000 mil szerokich autostrad i krętych dróg. Zdałem sobie sprawę z tego, że codziennie śpimy w innym miejscu. Jesteśmy Nomadami XXI wieku! Polecam jedynie wytrwałym.

W parku Yellowstone jest bardzo czysto. Powierzchnie jeziora pokrywają lilie. W lesie ukrywają się miedzy innymi niedźwiedź czarny, grizzly, bizony i kojoty. Dziś zwiedzamy najbardziej znane gejzery na świecie. Jeden z nich, Old Faithful, wybucha co około 92 minuty. Miał wystrzelić o 15:04, ale kilkuminutowe jego opóźnienie spowodowało jeszcze większe podniecenie gapiów czekających na widowisko. W końcu wyrzucił wodę na kilkadziesiąt metrów! Wszędzie chyba tu był Szewczyk Dratewka bo śmierdzi siarką lub jak niektórzy twierdzą starym jajkiem i całą tablicą Mendelejewa. Gejzerów i wód termalnych jest tu pod dostatkiem. Podobno najpiękniejsze jest Grand Prismatic Spring oglądane z pobliskiego wzgórza, na które chcieliśmy się wybrać, jednak zawróciliśmy ze względu na cenny czas. W drodze powrotnej na skraju ścieżki napotkaliśmy małego węża, a samo jezioro postanowiliśmy obejrzeć z brzegowej kładki. Jest to jezioro z wodami termalnymi, których temperatura wynosi od 64 do 87°C. Położone w południowo-zachodniej części parku jest jednym z najbardziej znanych i rozpoznawalnych miejsc parku Yellowstone, ze względu na feerię kolorów wody, porównywalną z rozszczepieniem światła przez pryzmat.

Nie da się tutaj jeść zdrowo. Chyba trzeba by było chodzić do najdroższych restauracji. Nawet ryba ma centymetrową panierke z tłuszczu, a sałatki są zwykle polane niezdrowymi i tłustymi sosami. Jesteśmy jak 5 pączków, które tocząc się, wszystkich Was pozdrawiają!

Drogę również zaszedł nam dziś BIZON! Był na wyciągnięcie ręki! Taki spokojny i dostojny! Całe dwa dni mówiliśmy właśnie, że chcielibyśmy go spotkać! Wjechaliśmy także na chwilę do Montany, by zatrzymać się w miejscu przez które przechodzi równoleżnik 45°.

Po dobrze przespanej nocy wyruszamy w dalszą drogę, dzisiaj czeka nas dłuższy odcinek do przejechania niż zwykle bo, aż 960 km, no więc w drogę!

Najpierw pokrążyliśmy trochę po mieście, a następnie udaliśmy się trasą dookoła jeziora Lake Tahoe, które usytuowane jest dokładnie na przecięciu stanów Kalifornia i Nevada. Pierwszy postój uskuteczniliśmy po przejechaniu zaledwie kilku kilometrów i zatrzymaliśmy się przy punkcie widokowym na zatokę Emerald Bay. Jest to niezwykłe miejsce, które urzeka swoimi widokami. Sama zatoka ma około 2,7 km długości i 1 km szerokości, a na jej środku usytuowana jest mała wysepka o wdzięcznej nazwie Fannette Island. To co wyróżnia najbardziej to głębokie na ponad 500 metrów jezioro to między innymi jego usytuowanie, gdyż jest ono położone na 1899 m n.p.m. oraz niezwykła przejrzystość wody, która w niektórych miejscach dochodzi nawet do 25 metrów.

Po napstrykaniu kolejnej setki zdjęć pojechaliśmy dalej wzdłuż jeziora kierując się na północ. Dotarliśmy do zatoki Rubicon Bay i tam postanowiliśmy się trochę ochłodzić wchodząc do wody. Ku naszemu zaskoczeniu pomimo upalnego dnia woda miała zaledwie 10-15°C. Wybraliśmy więc bezpieczniejszą opcję – smażing! Po niecałej godzinie opalania ruszyliśmy dalej w trasę i po kilku minutach jazdy dotarliśmy po raz kolejny do granicy stanowej żegnając tym samym słoneczną Kalifornię. Szkoda było ją opuszczać, ale co zrobić, mamy przecież przed sobą kilka tysięcy kolejnych kilometrów do pokonania.

Następnym miejscem, do którego zajechaliśmy była stolica stanu Nevada czyli Carson City, w którym udaliśmy się do kapitolu, gdzie mieliśmy możliwość zobaczyć na własne oczy salę rozpraw oraz prześledzić na podstawie eksponatów oraz filmów i opisów całą historią stanu. Po tak wyczerpującej lekcji historii zlokalizowaliśmy chińską restaurację, a że zaraz obok znajdowała się myjnia samochodowa postanowiliśmy również po raz pierwszy odświeżyć nasz środek transportu z całego zalegającego brudu i kurzu. W restauracji bardziej przypominającej wyglądem obiekt typu fast food nasze zamówienie przyjął bardzo uprzejmy Pan (nie chińczyk) i od tego momentu cała kuchnia zaczęła wrzeć. Muszę przyznać, że jak do tej pory nie jadłem nigdzie indziej lepszej chińczyzny. Jak tylko ryż w osobnych naczyniach się kończył, to zaraz na stole pojawiały się kolejne porcje, aż miło było patrzeć jak obsługa się stara o klienta, co bardzo doceniliśmy zostawiając konkretny napiwek.

Dzień nieubłaganie zbliżał się ku końcowi więc korzystając, iż jest jeszcze widno szybko podjechaliśmy do Reno, gdzie w niecałą godzinkę przespacerowaliśmy się deptakiem. Największe małe miasto na świecie niczym nas jednak nie urzekło, ale i tak warto było zobaczyć jego mieszkańców chłodzących się w rwących strumieniach rzeki Truckee oraz grających w kosza na pobliskim boisku.

Tego dnia nie mieliśmy już żadnego postoju w planach. Jedynym naszym celem było wtedy tylko Salt Lake City, a raczej jakieś miejsce przed wjazdem do miasta gdzie moglibyśmy sie zatrzymać. Po 7 godzinach jazdy udało nam się zlokalizować malutki, przydrożny kompleks restauracyjno-paliwowy Flying J, gdzie postanowiliśmy zaparkować i przekimać w samochodzie. Zmęczenie dało o sobie znać i padliśmy jak muchy.

Witamy wszystkich z Parku Sekwoi!

Pobudka nastąpiła jak zwykle dość wcześnie, to znaczy około godziny 7:00. Zjedliśmy szybkie śniadanie z brzoskwiniami i nektarynkami w roli głównej, spakowaliśmy namiot i podjechaliśmy pod główny budynek na kempingu gdzie mogliśmy chociaż umyć zęby i zrobić szybką, skromną toaletę.

Na szczęście pole namiotowe znajdowało się nieopodal pierwszego punktu, który mieliśmy w planie zwiedzić, tak więc po 20 minutach jazdy byliśmy już na miejscu, gdzie przejechaliśmy przez Tunnel Log czyli powaloną w 1937 roku sekwoję, w której to wydrążono dziurę, na tyle wielką by mógł się w niej zmieścić samochód osobowy. Tuż obok tej sekwoi leżała kolejna, której system korzeniowy robił niesamowite wrażenie. Kelejnym gigantem, który na nas czekał był conajmniej 2300-letni General Sherman, który jest największym drzewem na świecie pod względem objętości, gdyż waży około 1200 ton. Po krótkim spacerze wśród tylu potężnych drzew udaliśmy się dalej na północ w stronę Parku Narodowego Yosemite, zahaczając po drodze o jeszcze jedną sekwoję odznaczającą się z kolei obwodem mierzącym 32.8 m, mowa tutaj o drzewie General Grant nazwanym na cześć Ulyssesa S. Granta, 18. prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Następnym punktem tego dnia był Park Narodowy Yosemite, gdzie zbaczając z głównej drogi i jadąc 30 km wgłąb zalesionych terenów dotarliśmy do Glacier Point – punktu położonego na wysokości 2199 m powyżej poziomu morza, z którego rozstacza się niesamowity widok na całą dolinę Yosemite. Idealnie z niego widać Half Dome – granitową skałę w kształcie półkuli, oraz kilka wodospadów spośród, których można wymienić z pewnością Yosemite Falls, szósty wodospad na świecie pod względem wysokości, mierzący 739 metrów. Zwiedzanie Parku zakończyliśmy pobytem w dolinie Yosemite oraz serią kilku zdjęć na polanie niedaleko pola namiotowego Lower Pines.

Kolejnym przystankiem było jezioro Tenaya znajdujące się na drodze nr 120 w odległości 70 kilometrów od Parku Yosemite jadąc w kierunku wschodnim. Zatrzymaliśmy się tam by zjeść kolację, a przy okazji mogliśmy w zupełnej ciszy i spokoju podziwiać tamtejszy krajobraz. Tafla jeziora była nieruchoma, temperatura około godziny 20:00 wynosiła zaledwie 10 stopni Celsjusza przez co powietrze znacznie się ochłodziło, dookoła nas widać było tylko ogromne świerki i sosny oraz szczyty pobliskich gór. Dokończyliśmy kolację i ruszyliśmy dalej w drogę, gdyż do następnego hotelu, w którym mieliśmy rezerwację były 3 godziny jazdy.

Droga nieco nam się wydłużyła przez co dotarliśmy do South Lake Tahoe około godziny 23:00. Wszyscy byli wykończeni, tylko ja z Wojtkiem byliśmy przytomni, reszta załogi smacznie spała. Zajechaliśmy pod hotel i udaliśmy się po klucze do pokoju, ku naszemu zdziwieniu recepcjonistka znała kilka słów po polsku, gdyż wielu polskich studentów korzystając z programu Work & Travel przyjeżdża właśnie w to miejsce. Otwierając drzwi pokoju naszym oczom ukazało się nieziemsko urządzone 20 metrów kwadratowych wraz z balkonem. Nie będę nic opowiadał zamieszczę w tym miejscu po prostu linka, a Wy sami oceńcie jak Wam się podoba Basecamp Hotel

Na całe szczęście okazało się, że jest również i kostkarka do lodu, tak więc napełniliśmy lodem metalowe wiadro pełniące zazwyczaj rolę kosza na śmieci i po kilku minutach częstowaliśmy się zimnymi Budweiserami, jednocześnie wrzucając kolejne zdjęcia na bloga.

6:00 rano, odzywają się wszystkie budziki. Kolejka do łazienki ustalona, najpierw dziewczyny potem chłopaki, czyli tak jak zwykle Na zewnątrz zimno więc odpowiednio się ubraliśmy, widno wszędzie lecz słońce jeszcze schowane za otaczającymi nas górami.

Gdy wszyscy już byli gotowi, poszliśmy na recepcję skąd poprowadził nas dalej, aż do miejsca gdzie rozpoczynał się spływ nasz przewodnik o wdzięcznym imieniu Hollywood. W ciągu kilku minut zostaliśmy poinstruowani jak należy się zachowywać podczas spływu. Usadowił nas w pontonie we wcześniej przemyślanej konfiguracji i dał sygnał do startu. Ja w międzyczasie próbowałem uruchomić kamerkę, która głównie była przenaczona na ten właśnie event, gdyż jest jedynym wodoszczelnym urządzeniem rejestrującym jakie posiadam. Niestety ubiegłego wieczoru zapomniałem jej naładować w wyniku czego zostało zarejestrowane tylko kilka sekund naszego spływu.

Teraz już płynęliśmy, a każdy z nas oprócz Dagmary siedzącej pomiędzy Marzenką, a Wojtkiem dzierżył w dłoni wiosło, którym na sygnał sternika Hollywooda odpowiednio wiosłował. Tak więc kolejno dochodziły do nas komendy w stylu: Five Forward… Two Forward… Three Backward!!! Hollywood również zadbał by podczas spływu nie zabrakło informacji dotyczących terenów które kolejno mijaliśmy w związku z czym odbyliśmy lekcję historii o czasach gorączki złota i dzikiego zachodu gdzie postrach na tych terenach siał sławny bandyta Butch Cassidy. Z każdym kolejnym zakrętem rzeki nurt robił się coraz to bardzie rwący, a fale coraz większe. Kilka razy nawet obróciliśmy się o 360 stopni i w pewnym momencie gdyby nie Dagmara to Wojtek prawie by wypadł. Prawie półtora godziny minęło, gdy dopłynęliśmy do miejsca, które okazało się metą. Wyciągnęliśmy więc ponton z wody i umiejscowiliśmy go na przyczepie, która wraz z rozlatującym się Chevroletem Express czekała już na nas na miejscu. Kilka minut później gdy Hollywood dowiózł nas bezpiecznie do motelu staliśmy już pod drzwiami naszego pokoju.

Szybko spakowaliśmy nasze torby, wzięliśmy ciepły prysznic po czym oddaliśmy klucz na recepcji i udaliśmy się na śniadanie do pobliskiego dinneru Śniadanie wyglądało tak jak zwykle czyli two eggs over easy sunny side up with bacon i do tego wheat toasts oraz orange juice, a dziewczyny pancakes. Kelnerka była bardzo niemiła więc nie dostała napiwku.

Po obfitym śniadaniu udaliśmy się w dalszą trasę, tym razem musieliśmy się wrócić dobrze już nam znaną trasą 89, gdyż kolejnym naszym punktem był Zion National Park, który znajdował się w odległości 127 mil czyli 205 km na południe od Marysvale. W drodze do parku obwieściłem wszystkim, iż dzisiaj idziemy zdobyć górę o bardzo niebezpiecznym podejściu, której szczyt, a mianowicie Angels Landing, znajduje się na wysokości 1765 m n.p.m., a różnica poziomów wynosi 450 metrów. Słońce na miejscu tak paliło, że każdy z nas wziął po 2 a może nawet i 4 butelki wody, by tak czasem po drodze nie zasłabnąć. Oprócz wody zaopatrzyliśmy się również w odpowiednie obuwie oraz krem z filtrem. Busikiem odjeżdżającym z parkingu znajdującego się przy muzeum podjechaliśmy do przystanku o nazwie Grotto Trailhead. Tam z kolei przeszliśmy na drugą stronę drogi i przekraczając rzekę Virgin wkroczyliśmy na szlak prowadzący na sam szczyt.

Droga w obydwie strony zajęła nam około 3 i pół godziny, a trasa jaką przeszliśmy tam i spowrotem to około 8 km. Sam szlak na początku niepozornie był bardzo łatwy dopiero po przejściu pierwszego kilometra zaczęły się kręte, a czasami nawet wręcz pionowe podejścia. W trakcie pokonywania pierwszych dwóch kilometrów musieliśmy zrobić aż 3 przystanki, gdyż łapała nas zadyszka i musieliśmy regenerować siły oraz schładzać się wodą. Na szczęście po tych 2 morderczych kilometrach rozpoczął się kolejny odcinek szlaku, bardzo łagodny, pozwalający na odpoczynek naszym mięśniom Mogliśmy dzięki temu również podziwiać naturę oraz niesamowite widoki. Jedną z żywych atrakcji były wiewiórki zwane chipmunk, które swobodnie biegały pod naszymi nogami i zwinnie przemieszczały się po pionowych ścianach skalnych. Wędrując tak w trzydziestokilko-stopniowym upale mijaliśmy lub wyprzedzaliśmy pozostałych podróżników, którzy z uśmiechem na twarzy pozdrawiają nas zwrotami “Hi!”, “How are you doing?” co z resztą było bardzo miłe przez co odwzajemnialiśmy się tym samym

W pewnym momencie dotarliśmy do najniebezpieczniejszego odcinka naszej wspinaczki, gdzie zaczęły się łańcuchy, po których przemieszczaliśmy się w żółwim tempie coraz to wyżej po stromych skałach. Nie patrzymy pod nogi, gdyż wiązałoby się to z zawrotami głowy, które byłyby dla nas zabójcze. Po kolejnych kilku metrach dotarliśmy na szczyt przy czym towarzyszyły nam wybuchy niekontrolowanej radości z faktu, iż daliśmy radę. Usiedliśmy na skale i podziwiając roztaczające się widoki na pobliski kanion napstrykaliśmy tyle zdjęć ile tylko mogliśmy po czym udaliśmy się w dół tą samą trasą, którą weszliśmy. Dotarliśmy na sam dół, zanim jednak poszliśmy na autobus powrotny zahaczyliśmy z Michałem o rzekę i zamoczyliśmy w niej nasze opuchnięte stopy.

Wyprawa była wyliczona idealnie, gdyż jak tylko dotarliśmy do samochodu rozpętała się potężna ulewa. Przez całą tą wspinaczkę tak zgłodnieliśmy, że nasze żołądki zaczęły się same zjadać. Szybko więc zatrzymaliśmy się przy przydrożnej restauracji przypominającej miasteczko wprost z Dzikiego Zachodu. Zamówiliśmy ogromną pizzę otrzymując kartę z numerem zamówienia ‘six of diamonds’ czyli ‘szóstka karo’. Gdy przyszła pizza, nie jedząc nawet kawałka zamówiliśmy na wyrost drugą… i to był błąd, gdyż napchaliśmy się tą pierwszą, natomiast z drugiej tylko Wojtek podjął się zjeść jeden kawałek. By nie zmarnować jedzenia pizzę spakowaliśmy do auta i ruszyliśmy do pobliskiego westernowego miasteczka gdzie mogliśmy spędzić kilka minut w więzieniu lub saloonie oraz nakarmić i pogłaskać zwierzęta w nieopodal położonych zagrodach wśród których były między innymi osły, konie, lamy i koguty Tym miłym akcentem zakończyliśmy przygodę w Zion National Park i ruszyliśmy dalej na zachód spowrotem kierując się w stronę Kalifornii, gdzie czekały na nas kolejne przygody.

Zjeżdżając z drogi stanowej nr 15 w miejscowości Moapa napotkaliśmy znak, iż przez najbliższe 150 mil nie ma żadnej stacji benzynowej, przez co musieliśmy zawrócić i zjechać do najbliższej stacji, gdyż po szybkich obliczeniach wyszło, iz nie starczy nam paliwa. Około północy dotarliśmy do miejscowości Rachel skąd w linii prostej można dojechać do strefy 51 lecz niestety kierowca z pilotem nie obudzili mnie, a gdy sam się ocknąłem byliśmy już kilkadziesiąt kilometrów dalej przez co podjęliśmy decyzję, iż nie zawracamy. Tak więc UFO tej nocy nie było nam pisane, może innym razem. Za to niebo oraz widok lśniących na nim gwiazd był niesamowity. Dookoła panowały egipskie ciemności, a najbliższe miasto znajdowało się w odległości około 70 km od nas dzięki czemu gwiazdy mieliśmy na wyciągnięcie dłoni, nie wspominając o księżycu, który wydawał się dwa razy większy niż zwykle Będąc już niedaleko Doliny Śmierci postanowiliśmy skorzystać z jednego z moteli i porządnie się wyspać, gdyż sama wspinaczka oraz podróż w tak obładowanym samochodzie gdzie jakikolwiek ruch jest prawie niemożliwy lub ograniczony dawały się we znaki naszym kościom oraz mięśniom. Dagmara wpłaciła za nas kaucję i w pięć osób ulokowaliśmy się w pokoju 2-osobowym Polak potrafi!

Dzień dobry Bryce!

Dzień jak zwykle rozpoczęliśmy od porannej toalety. Następnie dziewczyny przygotowały śniadanie, chłopaki w między czasie poskładali namiot, a ja zamieściłem na stronie kolejny post. Gdy wszyscy byli już gotowi zdecydowaliśmy się po raz kolejny pojechać do kanionu Bryce, który znajdował się dosłownie 5 km od naszego kempingu.

Po dotarciu na miejsce udaliśmy się tym razem w dół kanionu. Zeszliśmy tylko do połowy zdając sobie sprawę, że wejście z powrotem na szczyt będzie nie lada wyzwaniem. Naszym oczom ukazują się piękne rdzawo-pomarańczowe skały rzeźbione przez naturę już od ponad 40 milionów lat. Każdy w nich coś zauważył, ja twarz małpy, a Michaś Matkę Boską. Pstryknęliśmy kilka fotek po czym wdrapaliśmy się na górę i podjechaliśmy na chwilę do pobliskiego kościoła by się pomodlić, gdyż zorientowaliśmy się, że jest niedziela. Msza akurat się skończyła, lecz miejscowy proboszcz z diamentowym kolczykiem w uchu chętnie przyjął od nas ofiarę w postaci kilku dolarów. Po chwili ksiądz wziął miskę, która służyła jako kropielnica wylał z niej wodę święconą po czym nalał wody z kranu i dał się z niej napić wojemu psu

Jedziemy dalej drogą nr 12 w kierunku na zachód, a dokładnie do miejscowości Marysvale gdzie mamy zarezerwowany spływ pontonowy. Podróż jak zwykle nie mogła się odbyć bez żadnych niespodzianek, gdyż kilka saren postanowiło nam wyskoczyć na drogę i przebiec przed maską. Ponieważ pogoda znacznie się pogorszyła postanowiliśmy przełożyć spływ na 7:00 rano dnia następnego. Dzięki temu mogliśmy odpocząć i się zrelaksować co przy takiej wyprawie okazało się zbawienne.

Późnym popołudniem postanowiliśmy wybrać się na spacer wzdłuż rzeki, którą jutro będziemy spływać i dotarliśmy do potężnego semafora oraz losowo rozmieszczonych składów kolejowych, które jak się później okazało po rozmowie z tubylcem mają w niedługim czasie zostać przerobione na luksusowe pokoje. Pomimo zakazów wejścia postanowiliśmy z Michałem wdrapać się na semafor co stanowiło dla nas wyzwanie, gdyż sam semafor był bardzo niestabilny i bujał się na wszystkie strony, a Michał musiał dodatkowo stawić czoła swoimi lękom wysokości.

Miasto wygląda na mało zamieszkałe, gdyż natknęliśmy się dosłownie na kilka osób, a samo centrum składa się ze sklepu, motelu, stacji benzynowej i małego kempingu.

Wieczorem usiedliśmy wygodnie przed naszym pokojem i do późnej nocy opowiadaliśmy sobie różne ciekawe historie oraz wspominaliśmy dotychczasowo przebytą drogę oraz odwiedzone miejsca.

Dopiliśmy ostatnie piwka, nastawiliśmy budzik na 6:00 i leżąc w wygodnych łóżkach z myślami skierowanymi na jutrzejszy rafting padliśmy jak muchy.